پنج دقیقه به خودم وقت می دهم و می گویم که چه مرگم است، اینها همه اش برای خاطر عزیزانی ست که از دست داده ام، راست می گویند که خاک سرد است، اما آدم زنده که آرامگاهی ندارد، پس وقتی دلتنگش می شوی و تحمل دیدن عکس یا خواندن نوشته یا مرور همراهی هایش را نداری باید سر خرت را کج کنی و برگردی به دنیای داشته هایت، این را می گویم چون الان به طرز عجیبی فرو ریخته ام و به جای خودزنی و اینکه به خودم فحش بدهم ،فقط می خواهم تذکر کوچکی باشد تا بعدها بدانم چه غلطی کردم و سر کشیدم به دخمه خاطراتم و رفتم به پستوهایی که هر گوشه اش جان پناهی برایم بوده و دیگر نیست...دیگر نیست و نخواهد بود... باید قبول کرد، باید صبور بود، باید پیمان بست و بر سر پیمان نشست. همین و همین.

پ ن : یک دوست را بعد از نه سال دیدم، واقعا 45 دقیقه بهم خوش گذشت، احساس کردم با تمام موفقیت هایش توی دلم جشنی به پا شده، راضی بود و همچنان شاداب، مثل همان نه سال پیش.

پ ن 2: ماهور دلم آب هویج بستنی می خواهد دو تا، من بخورم و تو هی نگاهم کنی و من غر بزنم و تو لبخند، همه اش آب شد!!! یادم باشد نمایشنامه ام را با آب و تاب برایت بخوانم، یادم بیاور.

دیروز و امروز یک جور عجیبی بودم و شدم، دیروز در نهایت ابتذال سرک می کشیدم توی فیسبوک و تماشا میکردم و می خواندم و برمی گشتم و کلیک و کلیک و کلیک... کاری که مدت ها بود شاید در یکی دو سال گذشته اینقدر با جدیت نکرده بودم!!!

و امروز می هراسم، از رخنه ی آن ابتذال دیروزی در حال و هوای این لحظه ام می ترسم که مبادا عادتم شود، مثل تلویزیونی که سه سال است نمی دیدم و امسال از عید به این ور به طرز عجیبی دوباره برایم جاذبه پیدا کرده است، میخواهم ترک کنم، فرار کنم، حتی بگریزم از این کنج اتاقم که کامپیوترم هست،می خواهم از حال که رد می شوم اصلا چشمم به تلویزیون نیفتد، میخواهم کتاب هایم را یکی یکی بخوانم، اما همه اش انگار فراموش می کنم، انگار یادم می رود ، انگار خودم را به آن راه می زنم.

مرض ام را می دانم، یک اخلاقی هست از بچه ها و پیرها بیشتر دیده می شود، بهانه گیری، یعنی در عین اینکه چیزی هست و کاری هست و همه چیز خوب است می روند و می آیند و بهانه می گیرند... من بهانه گیر شده ام، اگر دلتنگم، که نه خیلی، اگر غمگینم ، که نه زیاد، اگر دلخورم، که ای، یک مقداری و اگر منتظرم و در انتظار ، که یه جورایی! ولی اصل موضوع و قضیه و این همه حرف این است که بهانه گیر شده ام... بهانه های ساده و دست نیافتنی، یا سخت  اما بیهوده، یا اصلا واقعا بهانه: مثل شکلات تلخ نه ، فندقی هم نه، شیری هم نه!!! فقط یه شکلات خوشمزه دلم می خواهد!

دیروز عصر کنار خیابان وقتی شر شر باران خیلی شد، رفتم زیر یک سقفی، ورودی یک پاساژ، و مردمی که چتر نداشتند و کمی خیس بودند و مدت ها بود آنجا ایستاده بودند به خنده ی ابلهانه و کمی کودکانه ام فقط نگاه می کردند، و من طاقت نیاوردم، این خمودگی نگاهشان که کمی شاید با لبخندی همراه می شد فقط برای تماشای باران، طاقت نیاوردم و زدم دوباره بیرون ، زیر همان شر شر باران که عینکم را می شست و نیمی از دور و برم را نمی دیدم دویدم و حتی سعی نکردم توی چاله های آب نروم، گفتم بگذار خیس شوم، بگذار بخندم، به همه ی چیزهایی که بعضی وقت ها آزارم می دهد، به تمام نگاه هایی که درکم نمی کند، به روی تمام خیابان هایی که دیگر دوستشان ندارم، به مردمی که خندیدن بلد نیستند، دنبالِ بهانه هایِ بزرگِ دست نیافتنی ِ بیهوده می گردند. 

شب که بر می گشتم، حالم خیلی خوب بود، و خیس بودم، سر تا پا، خیس و خوش حال.